Güneydoğu’da askerlik yapan her Mehmetçiğin ailesi; her gün, her dakika kapısının çalınıp iki rütbeli asker tarafından bir zarf içinde getirecekleri oğullarının şahadet haberini alacakmış gibi diken üzerinde durmalarını kim anlayacak bu ülkede? Bıktık şehit haberi almaktan. Bu ses Milletin yani 70 milyonun sesidir. Biz halk olarak bu kadar eziyeti hak etmiyoruz. Biz (esiz çoğunluk) bu ülke bizim dedikçe birileri ayrılık gayrilik tohumları ekerek 30 yıldır anneleri gözü yaşlı bırakmaya devam ediyorlar. Aymazlıktan kurtulma vakti geldi ve geçiyor. Sabır sabır nereye kadar!!!
İstatistik vermeye hiç mi hiç niyetim yok. 30 yıldır PKK’nın katlettiği vatandaş sayısı gün be gün öfkemizi artırmaktadır. Bütün Türk Halkı olarak TV ‘lerde konu ile ilgili açıklama yapan, hamasi nutuklar atan insanları dinlemek istemiyoruz. Ta buramıza kadar geldi. “Bitirdik, az kaldı, kökünü kazıyacağız, bir avuç çapulcu” gibi yakıştırmalar iflas etti. Türk ordusu hala savunmadadır buna bir anlam vermek mümkün değil. Ne zaman PKK istatistik olarak kabarık sayıda katliam yapıyor. Hemen skorskiler bölgeye sevk ediliyor. Komandolar bölgeye sevk edildi operasyonlar sürüyor! Dağ taş bombalanıyor ama sonuç hiçte şehit anne babasının yüreklerine su serpmiyor.
PKK sürecinde çok tehlikeli bir dönemece giriyoruz. İlköğretim 7. sınıf öğrencisinin“ Öğretmenim biz arkadaşlarla kararlaştırdık Anıtın orda şehitlerimiz için yürüyüş yapacağız!” demesi. Olayın psikolojik boyutlarını özetler niteliktedir. 7 den 70’e herkes bu konuda bir sonuç alınmasını artık yetkili kurumlardan beklemektedir. Önümüzde başka seçenek de kalmış değildir.
Güneydoğu bölgemizdeki insanların sabırlarının da iyice zorlandığının farkında olmak lazımdır. Teröre bulaşmamış milyonlarca insanımız bir an önce bu akan kanın durdurulmasını istemektedirler. Bu konuda Kurban Bayramı bir vesile olabilir. Fetullah Gülen Hocanın sohbetinde işaret ettiği gibi kurbanını orada fakir fukara insanların yanında keserek onlarla bayramı geçirmekle umulur ki mayamızdaki İslam paydamız toplumları bir birine yaklaştırır.
Diyarbakır’da kale içinde yoksul, yorgun göç dalgası ile şehre gelmiş yerleşmiş işsiz binlerce aile yaşamaktadır. Bu aileler şefkat eli uzatılmalıdır.
Geçen Diyarbakır’a gittiğimde halk ile sohbet ettik. Bir delikanlı ikram ettiği bir bardak çayı içerken bir hikâyecik anlattı. “Hocam yıllar önce yine orucun böyle uzun yaz günlerine denk düştüğü zamanlarda 18 saat oruç Konya’da mutlaka meşakkatli olurdu ama Burada yani Diyarbakır’da birkaç derece daha fazla sıcak olduğu için bazı Konyalı Müslümanlar Ramazan orucunun bir kısmını Diyarbakır’da tutarak Diyarbakırlı Müslüman kardeşinin sabrına ortak oluyordu. İşte biz böyle bir kardeşliğin toplumuyduk. Aramıza nifak soktular ve bizi bir birimizden koparmaya çalışıyorlar.” Dedi verdiği misal beni gerçekten duygulandırdı. Düşünelim ki Diyarbakır’a bu gün gidiyoruz ve orada sadece Diyarbakırlı olan bir Müslüman kardeşimizin evine misafir oluyoruz. Birlikte Kurban Bayramını geçirmeye geldik diyoruz. Bunu başara bilir miyiz dersiniz?
Öfkemiz aklımızın önüne geçmemeli. Bizim yaşadığımız coğrafyanın taliplisi çok. Bizim başımız sürekli ağrıyacaktır. Düşmanımız çok. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan geçenlerde sadece ima etti biz söyleyelim Alman Vakıflarının ne işi var bu ülkede?
Şehitlerimize Allah’tan rahmet ailelerine ve Yüce Türk Milletine sabr-ı cemil ihsan etmesini dileriz.
